Karin Kuiper, weduwe van de succesvolle Nederlandse schrijver Karel Glastra van Loon, vertrok naar het grensgebied tussen Thailand en Birma om Karels werk voor de ‘vergeten vluchtelingen’ van Birma voort te zetten.

Karel Glastra van Loon stierf 1 juli 2005 op tragische wijze aan de gevolgen van een hersentumor. Twee en een half jaar vóór zijn dood bracht hij met zijn gezin drie maanden door in het grensdorpje Mae Sot tussen Thailand en Birma, waar hij onderzoek deed voor zijn laatste boek ‘De Onzichtbaren’.

Stichting Vluchteling nodigde Nederlandse schrijvers uit om wereldwijd vluchtelingen uit de anonimiteit te halen. Karel heeft het boek voltooid, maar zijn idee om de Birmese vluchtelingen te voorzien van digitale camera’s heeft hij niet meer kunnen uitvoeren.

In maart 2008 keert Karin vastbesloten terug naar Mae Sot om Karels plannen alsnog te realiseren met als resultaat een aangrijpend verhaal. In de film smelten emotionele scènes, Karels radiocommentaar uit 2003 en verschillende passages uit zijn boek samen, tot een helder verslag over de complexe problematiek van Birma.

De Birmese generaals houden met veel moeite de grenzen van hun land voor de priemende ogen van de internationale gemeenschap gesloten. De grote uitdaging is nu om het volk van de juiste middelen te voorzien om de ‘onzichtbaren’ zichtbaar te maken.

"Toen ik in 2003 samen met Karel en mijn twee oudste kinderen (van 1 en 3 jaar oud) door Birma reisde, waren er twee dingen die mij het meest raakten: de enorme schoonheid van het land en de sfeer van onderdrukking en angst bij de bevolking. Nooit eerder had ik in korte tijd zoveel schoonheid gezien, en nooit eerder was ik zo blij dat we zomaar konden vertrekken. Voor ons geen eindeloze bureaucratie, kansloze verzoeken voor een reisje naar het buitenland, staatstelevisie die de waarheid verbergt, rijkdom voor de enkeling en armoede voor het volk... Voor ons wachtte vrijheid."

"Maar met die korte reis door deze onvrije staat verbonden wij ons voor altijd aan de
inwoners van Birma. Wie eenmaal weet van de wantoestanden, kan immers nooit
meer onwetendheid veinzen. Wie zich bewust is van de honger en beperkingen
heeft de plicht te proberen daar wat aan te doen."

"Met het Camera's voor de Onzichtbaren project wil ik proberen deze vergeten
miljoenenbevolking een gezicht te geven en Birma weer op de wereldkaart te plaatsen."

Reacties:
[...] Goed en mooi gemaakt [...] Prachtig landschap, mooie mensen en een grimmige tekening van de ontheemden.

[...] Al zo'n 60 jaar is er oorlog tussen de verschillende etnische groepen. De minderheidsgroepen worden onderdrukt en vervolgd, met als gevolg dat de gewone burgerbevolking zwaar te lijden heeft. Landbouwopbrengsten worden vernietigd, dorpen platgebrand, landmijnen eisen hun tol en de mensen slaan op de vlucht. Onderwijs is vrijwel afwezig en voor medische voorzieningen zijn de Karen aan gewezen op de zgn. blote voeten dokters.
Mij was de moed allang in de schoenen gezakt maar gelukkig zijn er mensen die menen dat juist deze tijden met de moderne communicatiemiddelen kansen bieden voor de "onzichtbaren". Het project van Karel en Karin om met behulp van camara's beelden de wereld in te kunnen sturen over het leven van de vluchtelingen is een belangrijke impuls om de wereld wakker te schudden.

[...], want als je deze documentaire gezien hebt, heb je geen enkel recht tot klagen of mekkeren meer. Wij menen wel dat wij het recht hebben vakantie te vieren in exotische oorden, of democratie te brengen in landen als Irak en Afghanistan, maar als een regime miljoenen mensen onderdrukt, kijken wij snel de andere kant op.

Enfin, een welbestede avond, die het leven weer eens flink opschudt.